Περίληψη:
Υπόθεση: Έφεση εταιρείας περιορισμένης ευθύνης κατά εργαζομένου επί εργατικής διαφοράς. Η υπόθεση αφορά στην εκδίκαση έφεσης κατά απόφασης Μονομελούς Πρωτοδικείου, με την οποία η εναγόμενη υποχρεώθηκε να καταβάλει στον ενάγοντα εργατικές αξιώσεις.
Πραγματικά περιστατικά: Ο ενάγων άσκησε αγωγή κατά της εναγόμενης εταιρείας, διεκδικώντας χρηματικές αξιώσεις απορρέουσες από σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου. Το Μονομελές Πρωτοδικείο εξέδωσε απόφαση (εκδοθείσα την 1-7-2025), με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή και υποχρεώθηκε η εναγόμενη να καταβάλει 19.395,84 ευρώ νομιμοτόκως. Κατά της απόφασης αυτής η εναγόμενη άσκησε έφεση στις 8-10-2025, η οποία εισήχθη προς συζήτηση ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου.
Ζητήματα: Εάν, μετά τις νομοθετικές μεταβολές που επέφερε ο Ν. 5134/2024 (ισχύς από 16-9-2024) στις διατάξεις των άρθρων 18 και 19 ΚΠολΔ, η έφεση κατά απόφασης Μονομελούς Πρωτοδικείου σε εργατική διαφορά με αντικείμενο έως 30.000 ευρώ υπάγεται στην αρμοδιότητα του Μονομελούς Εφετείου ή του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, και ποιος είναι ο κρίσιμος χρόνος για τον καθορισμό της αρμοδιότητας του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου.
Κυριότερες διατάξεις που εφαρμόστηκαν: Άρθρα 14, 16, 18, 19, 45, 46, 47 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκαν με τα άρθρα 3, 4, 6, 7, 9 του Ν. 5134/2024 (ΦΕΚ Α’ 146/11-9-2024, έναρξη ισχύος 16-9-2024). Άρθρο 221 παρ. 1 στοιχ. β ΚΠολΔ. Άρθρα 5 παρ. 2 και 24 παρ. 1 εδ. α ΕισΝΚΠολΔ. Άρθρα 179 εδ. α, 191 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ (συμψηφισμός δικαστικών εξόδων). Άρθρα 614 παρ. 3 και 621 ΚΠολΔ (ειδική διαδικασία περιουσιακών – εργατικών διαφορών). Ν. 5108/2024 (κατάργηση ειρηνοδικείων).
Η κρίση του δικαστηρίου: Το Μονομελές Εφετείο κήρυξε εαυτό καθ’ ύλην αναρμόδιο να δικάσει την κρινόμενη έφεση και παρέπεμψε την υπόθεση στο Πολυμελές Πρωτοδικείο. Το Δικαστήριο έκρινε ότι κρίσιμος χρόνος για τον καθορισμό της αρμοδιότητας του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου είναι ο χρόνος έκδοσης της εκκαλούμενης απόφασης. Δεδομένου ότι η πρωτοβάθμια απόφαση εκδόθηκε την 1-7-2025, ήτοι μετά την έναρξη ισχύος του Ν. 5134/2024 (16-9-2024), εφαρμοστέες είναι οι νέες διατάξεις. Βάσει του νέου άρθρου 18 παρ. 2 ΚΠολΔ, οι εφέσεις κατά αποφάσεων Μονομελούς Πρωτοδικείου επί εργατικών διαφορών (περ. 2 άρθρου 16) με αντικείμενο έως 30.000 ευρώ υπάγονται στην αρμοδιότητα του Πολυμελούς Πρωτοδικείου και όχι του Μονομελούς Εφετείου. Εφόσον η αξία του αντικειμένου της διαφοράς (20.159,30 ευρώ) δεν υπερβαίνει τις 30.000 ευρώ, η έφεση έπρεπε να εισαχθεί ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου.
ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
Αριθμός απόφασης 3559/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΕΦΕΤΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
(Τμήμα 4° Εργατικών)
Συγκροτήθηκε από τη Δικαστή Θεοδούλη Οικονόμου, Εφέτη, που όρισε το Τριμελές Συμβούλιο Διοίκησης του Εφετείου Αθηνών και τη Γραμματέα Γεωργία Ασημάκη.
Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 3 Μαρτίου 2026 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της εκκαλούσας – εναγόμενης: Εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία «…» και το διακριτικό τίτλο «…», που εδρεύει στο … Αττικής, επί της Λεωφόρου … αριθ. …, με ΑΦΜ …, και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία παραστάθηκε στο ακροατήριο δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Δημητρίου Περπατάρη του Σπυρίδωνα, με AM ΔΣΑ 018443, εταίρου της δικηγορικής εταιρείας με την επωνυμία «Δημήτριος Περπατάρης και Συνεργάτες – Δικηγορική Εταιρεία», διεύθυνση Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας αριθ. 110, Αθήνα, που κατέθεσε έγγραφες προτάσεις και προσκόμισε το υπ’ αριθ. …/9-3-2026 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών και ενσήμων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, σύμφωνα με το άρθρο 61 του ν. 4194/2013, ως ισχύει.
Του εφεσίβλητου – ενάγοντος: … του …, κατοίκου Αθηνών, οδός … αριθ. …, με ΑΦΜ …, ο οποίος παραστάθηκε στο ακροατήριο δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Δημητρίου Βλαχόπουλου του Γεωργίου – Μιχαήλ, με AM ΔΣΑ 029922, διεύθυνση 28ης Οκτωβρίου αριθ. 95, Αθήνα, που κατέθεσε έγγραφες προτάσεις και προσκόμισε το υπ’ αριθ. …/3-3-2026 γραμμάτιο προκαταβολής εισφορών και ενσήμων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, σύμφωνα με το άρθρο 61 του ν. 4194/2013, ως ισχύει.
Ο εφεσίβλητος άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 12-7-2024 με αριθ. καταθ. …/…/12-7-2024 αγωγή του σε βάρος της εκκαλούσας και ζήτησε να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται σε αυτή. Το Δικαστήριο εκείνο, δικάζοντας, κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών – εργατικών διαφορών και αντιμωλία των διαδίκων, εξέδωσε την υπ’ αριθ. 660/2025 οριστική του απόφαση με την οποία δέχθηκε εν μέρει την ως άνω αγωγή.
Την απόφαση αυτή προσέβαλε η εναγόμενη και ήδη εκκαλούσα με την από 8-10-2025 έφεσή της προς το Δικαστήριο τούτο, που έχει κατατεθεί στο εκδόν Δικαστήριο με αριθμό …/…/9-10-2025 και στο Εφετείο Αθηνών με αριθμό …/…/1-12-2025, δικάσιμος της οποίας ορίστηκε η αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας.
Η υπόθεση εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου και συζητήθηκε.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων παραστάθηκαν στο ακροατήριο και αναφέρθηκαν στις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσαν.
ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ
Η καθ’ ύλην αρμοδιότητα του δικαστηρίου ανήκει στις διαδικαστικές προϋποθέσεις της δίκης, αφορά τη δημόσια τάξη και ερευνάται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο σε κάθε στάση της δίκης (ΑΠ 51/2004, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 14 παρ. 2 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν το Ν. 5134/2024 (ΦΕΚ Α’ 146/11-9-2024), στην αρμοδιότητα των μονομελών πρωτοδικείων υπάγονται όλες οι διαφορές που μπορούν να αποτιμηθούν σε χρήματα και που η αξία του αντικειμένου τους είναι πάνω από 20.000 ευρώ, δεν υπερβαίνει όμως το ποσό των 250.000 ευρώ. Σύμφωνα δε με το άρθρο 16 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν το Ν. 5134/2024, που καθιέρωνε την εξαιρετική αρμοδιότητα των μονομελών πρωτοδικείων, στην αρμοδιότητα των μονομελών πρωτοδικείων υπάγονται, ακόμη και αν η αξία του αντικειμένου της διαφοράς υπερβαίνει τις 250.000 ευρώ, μεταξύ άλλων, και «2) οι διαφορές από παροχή εξαρτημένης εργασίας ή και από οποιαδήποτε άλλη αιτία με αφορμή την εργασία αυτή, ανάμεσα στους εργαζομένους ή τους διαδόχους τους ή εκείνους στους οποίους ο νόμος δίνει δικαιώματα από την παροχή της εργασίας των πρώτων και στους εργοδότες ή τους διαδόχους τους». Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 18 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν το Ν. 5134/2024, στην αρμοδιότητα των πολυμελών πρωτοδικείων υπάγονται όλες οι διαφορές, για τις οποίες δεν είναι αρμόδια τα ειρηνοδικεία ή τα μονομελή πρωτοδικεία, ενώ σύμφωνα με το άρθρο 19 ΚΠολΔ, όπως ομοίως ίσχυε πριν το Ν. 5134/2024, στην αρμοδιότητα των μονομελών εφετείων υπάγονται οι εφέσεις κατά των αποφάσεων των μονομελών πρωτοδικείων και στην αρμοδιότητα των τριμελών εφετείων υπάγονται οι εφέσεις κατά των αποφάσεων των πολυμελών πρωτοδικείων της περιφέρειάς τους. Ωστόσο, μετά την κατάργηση των ειρηνοδικείων με το Ν. 5108/2024 (ΦΕΚ Α’ 65/2-5-2024) και ως συνέπεια αυτής, οι ως άνω διατάξεις του ΚΠολΔ αντικαταστάθηκαν με επιμέρους άρθρα του ως άνω Ν. 5134/2024 (βλ. την αιτιολογική έκθεση). Συγκεκριμένα, το άρθρο 14 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 3 του Ν. 5134/2024, με έναρξη ισχύος, σύμφωνα με το άρθρο 120 παρ. 1 του αυτού νόμου, από την 16-9-2024, που ρυθμίζει την καθ’ ύλην αρμοδιότητα των μονομελών πρωτοδικείων, προβλέπει ότι στην αρμοδιότητα των μονομελών πρωτοδικείων υπάγονται όλες οι διαφορές που μπορούν να αποτιμηθούν σε χρήματα και που η αξία του αντικειμένου τους δεν υπερβαίνει το ποσό των 250.000 ευρώ. Επίσης, το άρθρο 16 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 4 του Ν. 5134/2024, καθιερώνοντας πλέον αποκλειστική αρμοδιότητα των μονομελών πρωτοδικείων, προβλέπει ότι στην αρμοδιότητα των μονομελών πρωτοδικείων υπάγονται πάντοτε, μεταξύ άλλων, και «2) οι διαφορές από παροχή εξαρτημένης εργασίας ή και από οποιαδήποτε άλλη αιτία με αφορμή την εργασία αυτή, ανάμεσα στους εργαζομένους ή τους διαδόχους τους ή εκείνους στους οποίους ο νόμος δίνει δικαιώματα από την παροχή της εργασίας των πρώτων και στους εργοδότες ή τους διαδόχους τους». Ακόμα, το άρθρο 18 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 6 του Ν. 5134/2024, που ρυθμίζει την αρμοδιότητα των πολυμελών πρωτοδικείων στον πρώτο και δεύτερο βαθμό, προβλέπει στην πρώτη παράγραφο αυτού ότι στην αρμοδιότητα των πολυμελών πρωτοδικείων υπάγονται σε πρώτο βαθμό όλες οι διαφορές για τις οποίες δεν είναι αρμόδια τα μονομελή πρωτοδικεία και στη δεύτερη παράγραφο αυτού ορίζεται ότι στην αρμοδιότητα των πολυμελών πρωτοδικείων υπάγονται και οι εφέσεις κατά των αποφάσεων των μονομελών πρωτοδικείων της περιφέρειάς τους: α) όταν η αξία του αντικειμένου της διαφοράς δεν υπερβαίνει τις 30.000 ευρώ, β) της περ. 1) του άρθρου 16, εφόσον το συμφωνημένο μηνιαίο μίσθωμα δεν υπερβαίνει τα 800 ευρώ, γ) των περ. 2) έως 13) του άρθρου 16, εφόσον η αξία του αντικειμένου της διαφοράς δεν υπερβαίνει τις 30.000 ευρώ, δ) των περ. 14) έως 24) του άρθρου 16, ανεξάρτητα από την αξία του αντικειμένου της διαφοράς. Εξάλλου, το άρθρο 19 ΚΠολΔ, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 7 του Ν. 5134/2024, αναφορικά με την αρμοδιότητα των εφετείων, ορίζει τα εξής: «Στην αρμοδιότητα των μονομελών εφετείων υπάγονται οι εφέσεις: α) κατά των αποφάσεων των μονομελών πρωτοδικείων της περιφέρειάς τους, για τις οποίες δεν είναι αρμόδια τα πολυμελή πρωτοδικεία κατά την παρ. 2 του άρθρου 18 και β) κατά των αποφάσεων του άρθρου 17. Στην αρμοδιότητα των τριμελών εφετείων υπάγονται οι εφέσεις κατά των αποφάσεων των πολυμελών πρωτοδικείων της περιφέρειάς τους». Έτι περαιτέρω, κατ’ άρθρο 45 ΚΠολΔ, το οποίο δεν μεταβλήθηκε με την προαναφερόμενη νομοθετική παρέμβαση, το δικαστήριο που ήταν καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο όταν ασκήθηκε η αγωγή, είναι αρμόδιο έως την περάτωση της δίκης, ακόμη και αν, στη διάρκειά της, μεταβληθούν τα πραγματικά περιστατικά που καθορίζουν την αρμοδιότητα. Έτσι, καθιερώνεται με δημοσίας τάξεως διάταξη η διατήρηση της καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμοδιότητας, που υπήρχε ήδη κατά το χρόνο ασκήσεως της αγωγής. Κρίσιμος χρόνος για τον καθορισμό της αρμοδιότητας είναι ο χρόνος της καταθέσεως της αγωγής (άρθρο 221 παρ. 1 στοιχ. β ΚΠολΔ). Οποιαδήποτε μεταβολή μετά το χρονικό αυτό σημείο, προκαλούμενη είτε από τη βούληση των μερών, λ.χ. παρέκταση, είτε από το νομοθέτη, λ.χ. μεταβολή της καθ’ ύλην αρμοδιότητας (βλ. άρθρο 5 παρ. 2 α ΕισΝΚΠολΔ), που μπορεί πάντως να ορίζει διαφορετικά, είτε από τη συμπεριφορά του εναγόμενου (λ.χ. μεταβολή κατοικίας) ή του ενάγοντος (περιορισμός αιτήματος), δεν ασκεί επιρροή. Το θέμα δε της διατηρήσεως της αρμοδιότητας στα ένδικα μέσα κρίνεται, αναλόγως, από το χρόνο ασκήσεως του ενδίκου μέσου (Κεραμέα – Κονδύλη – Νίκα, Ερμηνεία ΚΠολΔ, τόμος Ι, υττό άρθρο 45, παρ. 1 και 3, σελ. 104). Επιπλέον, κατά το άρθρο 5 ΕισΝΚΠολΔ προβλέπεται στην πρώτη παράγραφο ότι όλα τα χρηματικά ποσά που ορίζουν οι διατάξεις του ΚΠολΔ σε δραχμές, επιτρέπεται να αυξομειώνονται με διατάγματα που εκδίδονται ύστερα από πρόταση του υπουργού δικαιοσύνης, ενώ στη δεύτερη παράγραφο του εν λόγω άρθρου ορίζεται ότι για την εφαρμογή των διατάξεων της παρ. 1, κατά το ενδιαφέρον εν προκειμένω μέρος, λαμβάνεται υπόψη ο χρόνος, α) που ασκήθηκε η αγωγή ή η αίτηση, όταν πρόκειται για την αρμοδιότητα του δικαστηρίου ή την εφαρμογή ειδικών διατάξεων ή ειδικών διαδικασιών, β) που εκδόθηκε η απόφαση, όταν πρόκειται για το επιτρεπτό ένδικου μέσου και την αρμοδιότητα του δικαστηρίου που το δικάζει. Τον ίδιο κρίσιμο χρόνο προκρίνει και η διάταξη του άρθρου 24 παρ. 1 εδ. α ΕισΝΚΠολΔ, ως προς το μεταβατικό δίκαιο για το παραδεκτό των ένδικων μέσων, η οποία ορίζει ότι το παραδεκτό των ένδικων μέσων, το επιτρεπτό των προβαλλόμενων λόγων και ο χρόνος της άσκησης κρίνονται σύμφωνα με το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο που δημοσιεύεται η απόφαση. Συνεπώς, κρίσιμος χρόνος για την αρμοδιότητα του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου είναι, κατά τις παραπάνω διατάξεις, ο χρόνος έκδοσης της εκκαλούμενης απόφασης, με την έννοια ότι το αρμόδιο κατά το χρόνο αυτό δικαστήριο εξακολουθεί να είναι αρμόδιο μέχρι την περάτωση της δίκης, ακόμη και αν υπάρξει στη συνέχεια νομοθετική μεταβολή, εκτός αντίθετης ρητής πρόβλεψης (σχετ. ΑΠ 1096/2013, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Επιπρόσθετα, κατά το άρθρο 47 ΚΠολΔ, όπως ίσχυε πριν το Ν. 5134/2024, απόφαση πολυμελούς ή μονομελούς πρωτοδικείου δεν προσβάλλεται με ένδικο μέσο για το λόγο ότι η υπόθεση ανήκει στην αρμοδιότητα του κατώτερου δικαστηρίου και το ίδιο εφαρμόζεται αναλόγως και για την απόφαση κατώτερου δικαστηρίου που παραπέμπει την υπόθεση σε ανώτερο. Ειδικότερα, η πιο πάνω διάταξη, σύμφωνα με την οποία απόφαση ανώτερου δικαστηρίου δεν προσβάλλεται με ένδικο μέσο για το λόγο ότι η υπόθεση ανήκει στην αρμοδιότητα κατώτερου δικαστηρίου, λειτουργεί μόνον ex post. Επομένως, το δικαστήριο, που κρίνει τη διαφορά, δεν επιτρέπεται να παραβεί τους κανόνες της καθ’ ύλην αρμοδιότητας και να δικάσει διαφορά υπαγόμενη σε κατώτερο δικαστήριο (I. Κατρά, ΚΠολΔ, Κατ’ άρθρο Νομολογία, εκδ. 2017, υπό άρθρο 47, σελ. 50, με αναφορά σε νομολογία). Ήδη στο άρθρο 47 ΚΠολΔ, όττως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 9 του Ν. 5134/2024, ττροβλέττεται ότι απόφαση πολυμελούς πρωτοδικείου δεν προσβάλλεται με ένδικο μέσο για το λόγο ότι η υπόθεση ανήκει στην αρμοδιότητα του μονομελούς πρωτοδικείου και το ίδιο εφαρμόζεται αναλόγως και για την απόφαση κατώτερου δικαστηρίου που παραπέμπει την υπόθεση σε ανώτερο. Τέλος, όπως έχει αναφερθεί ανωτέρω, η έναρξη ισχύος των πιο πάνω νέων διατάξεων του ΚΠολΔ, σύμφωνα με το άρθρο 120 παρ. 1 του αυτού νόμου (Ν. 5134/2024), έχει οριστεί από την 16-9-2024 (ΜΕφΠειρ 652/2025, ΤΝΠ Εφετείου Πειραιά).
Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη από 8-10-2025 (με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. Δικογρ …/…/9-10-2025 στη γραμματεία του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. Δικογρ …/…/1-12-2025 στη γραμματεία αυτού του Δικαστηρίου) έφεση της εν μέρει ηττηθείσας στον πρώτο βαθμό εναγόμενης και ήδη εκκαλούσας κατά του ενάγοντος και ήδη εφεσίβλητου και κατά της με αριθμό 660/2025 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε, κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων της πρωτοβάθμιας δίκης, κατά την ειδική διαδικασία των περιουσιακών – εργατικών διαφορών (άρθ. 614 παρ. 3, 621 ΚΠολΔ), επί της ασκηθείσας σε βάρος της εκκαλούσας, από 4-3-2024 (με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. …/…/12-7-2024) αγωγής του εφεσίβλητου διώκοντος με αυτήν την επιδίκαση διαφόρων χρηματικών εργατικών απαιτήσεών του (αμοιβή και αποζημίωση για υπερεργασία και παράνομη υπερωριακή απασχόληση, προσαύξηση απασχόλησης κατά τις Κυριακές, προσαύξηση απασχόλησης κατά τις νύχτες, επίδομα [αναλογία] Χριστουγέννων και αποδοχές μη ληφθείσας αδείας), συνολικού ποσού 20.159,30 ευρώ, όπως αυτό αναλυτικά επιμερίζεται στην ανωτέρω αγωγή ανά χρονικό διάστημα και αιτία, απορρεουσών από τη σύμβαση εξαρτημένης εργασίας του αορίστου χρόνου με την εναγόμενη, άλλως σε περίπτωση που ήθελε κριθεί άκυρη η σύβαση εργασίας του με τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, με το νόμιμο τόκο από τότε που εκάστη επιμέρους αξίωση κατέστη απαιτητή, άλλως από την επίδοση της ως άνω αγωγής, την κήρυξη της απόφασης που θα εκδοθεί προσωρινά εκτελεστής και την καταδίκη της εναγόμενης στην καταβολή της δικαστικής του δαπάνης, και με την οποία (πρωτόδικη απόφαση) έγινε η παραπάνω αγωγή εν μέρει δεκτή ως και κατ’ ουσίαν βάσιμη και υποχρεώθηκε η εναγόμενη να καταβάλει σε αυτόν (ενάγοντα) το συνολικό ποσό των 19.395,84 ευρώ, νομιμοτόκως από τότε που εκάστη εττιμέρους αξίωση κατέστη απαιτητή, ενώ, επιπροσθέτως, κηρύχθηκε η απόφαση εν μέρει προσωρινά εκτελεστή κατά το ποσό των 5.000 ευρώ και επιβλήθηκε σε βάρος της εναγόμενης η δικαστική δαπάνη του ενάγοντος, που ορίστηκε στο ποσό των 550 ευρώ, έχει ασκηθεί με την κατάθεση του δικογράφου της στη γραμματεία του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου την 9-10-2025, όπως προκύπτει από τη με αυξ. αριθμ. εκθ. καταθ. δικογρ. …/…/9-10-2025 στη γραμματεία του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου. Ωστόσο, ενόψει του ότι, όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση του δικογράφου της ένδικης αγωγής, η κρινόμενη υπόθεση αφορά σε διαφορές από παροχή εξαρτημένης εργασίας ανάμεσα στον εργαζόμενο (ενάγοντα) και στον εργοδότη του (εναγόμενη), η αξία του αντικειμένου της διαφοράς (με βάση το αγωγικό αίτημα εκ ποσού 20.159,30 ευρώ) δεν υπερβαίνει το ποσό των 30.000 ευρώ και η εκκαλουμένη οριστική απόφαση (660/2025) του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Ειδική Διαδικασία Περιουσιακών – Εργατικών Διαφορών) εκδόθηκε την 1-7-2025, ήτοι μετά την 16-9-2024, η ένδικη έφεση αναρμοδίως εισάγεται προς συζήτηση ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, το οποίο κατά τον κρίσιμο χρόνο έκδοσης της εκκαλούμενης απόφασης έχει καταστεί καθ’ ύλην αναρμόδιο για την εκδίκασή της, όπως προκύπτει από τη συνδυαστική εφαρμογή των ως άνω διατάξεων του ΚΠολΔ, που αναφέρθηκαν στην παραπάνω μείζονα σκέψη, όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά την αντικατάστασή τους με το Ν. 5134/2024 και ισχύουν από την 16-9-2024, και συνακόλουθα, έπρεπε να εισαχθεί η κρινόμενη έφεση προς συζήτηση ενώπιον του αρμοδίου καθ’ ύλην Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Επομένως, πρέπει, μετά από αυτεπάγγελτη έρευνα, να κηρυχθεί το Δικαστήριο τούτο καθ’ ύλην αναρμόδιο να δικάσει την κρινόμενη έφεση και να παραπέμψει την υπόθεση προς εκδίκαση της έφεσης στο παραπάνω καθ’ ύλην αρμόδιο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, σύμφωνα με το άρθρο 46 ΚΠολΔ. Τέλος, επειδή η παρούσα παραπεμπτική απόφαση είναι οριστική (ΕφΑθ 2340/2002, ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ), πρέπει να συμψηφιστούν τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων στο σύνολό τους, καθότι ήταν ιδιαίτερα δυσχερής η ερμηνεία των κανόνων δικαίου, που εφαρμόστηκαν εν προκειμένω (άρθρα 179 εδ. α, 191 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Δικάζει κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων.
Κηρύσσει εαυτό καθ’ ύλην αναρμόδιο να δικάσει επί της από 8-10-2025 (υπ’ αριθμ. εκθ. καταθ. δικογράφου ενώπιον του Πρωτοδικείου Αθηνών …/…/9-10-2025 και ορισμού δικασίμου στο παρόν Δικαστήριο με αριθ. έκθ. καταθ. δικογράφου …/…/1-12-2025) έφεσης κατά της με αριθ. 660/2025 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (ειδική διαδικασία περιουσιακών – εργατικών διαφορών).
Παραπέμπει την υπόθεση στο καθ’ ύλην αρμόδιο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών προς εκδίκαση της ως άνω έφεσης.
Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.
Κρίθηκε, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, στο ακροατήριό του, σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση, χωρίς να παρίστανται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοι δικηγόροι τους, στις 13/7/2026.