εργατικό ατύχημαΜονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών 1611/2020

Περίληψη: Εργατικό ατύχημα. Υποχρέωση των εργοδοτών να τηρούν τα νόμιμα μέτρα ασφάλειας και υγιεινής για την ασφαλή απασχόληση του προσωπικού. Παραβίαση αυτών έστω και από αμέλεια που επέφερε αιτιωδώς εργατικό ατύχημα υπαλλήλου, γεννά υποχρέωση αποζημίωσης και χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης. Προϋποθέσεις απαλλαγής του εργοδότη από την ευθύνη λόγω διακοπής του αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ των αμελούς συμπεριφοράς αυτού και της ζημίας του εργαζόμενου από δόλια πράξη ή παράλειψη τρίτου προσώπου. Προέκυψε πως το εργατικό ατύχημα επήλθε από αποκλειστική υπαιτιότητα και δη αμέλεια της εναγόμενης που δεν τηρούσε τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας για την εργασία του προσωπικού. Επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης του ενάγοντος. Επιδικάζει στον εργαζόμενο το συνολικό ποσό των 60.000,00 Ευρώ.

Δημοσιευμένη σε: Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών NOMOS

ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

Αριθμός Αποφάσεως

1611/2020

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Αποτελούμενο από τον Δικαστή Ιωάννη Κανάκη, Πρόεδρο Πρωτοδικών και από τη Γραμματέα Μαρία Βασδέκη.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 2 Οκτωβρίου 2020 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του ενάγοντος: ……………….. του ……………, κατοίκου ………… Αττικής, οδός …………., αριθμ. …., ο οποίος παραστάθηκε μετά των πληρεξουσίων δικηγόρων του Δημητρίου Βλαχόπουλου και ……………

Της εναγόμενης: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία «…………..» και τον διακριτικό τίτλο «…….», που εδρεύει στο ……….. Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας δικηγόρου της Αριστέας Πέτσα.

Ο ενάγων ζητεί να γίνει δεκτή η από 29-1-2020 αγωγή του, πoυ κατατέθηκε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου τούτου με αριθμό …../30-1-2020, προσδιορίστηκε μετ’ αναβολή για την παραπάνω δικάσιμο και γράφτηκε στο πινάκιο.

Κατά τη συζήτηση της υποθέσεως, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά και στις προτάσεις τους.

ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αγωγή του ο ενάγων εκθέτει ότι είχε προσληφθεί από την εναγόμενη εταιρεία με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου ως υπάλληλος. Ότι στις 8-2-2016 και ενώ εργαζόταν πάνω σε μια σκάλα ένας των προστηθέντων της εναγόμενης μετακίνησε την σκάλα με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του και να πέσει στο έδαφος με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά. Ότι η αμέλεια της εναγομένης συνίσταται στο ότι είχε παραλείψει να τοποθετήσει στη σκάλα ζώνη ασφαλείας που θα απέτρεπε την πτώση και επιπλέον παρέλειψε να τοποθετήσει στη σκάλα οποιαδήποτε φωτεινή ή ηχητική ένδειξη που να ενημερώνει τους εργαζομένους πότε μια σκάλα χρησιμοποιείται. Ζητεί να υποχρεωθεί η εναγομένη, με απόφαση που θα κηρυχθεί προσωρινά εκτελεστή να του καταβάλει το αναφερόμενο σ’ αυτή ποσό χρηματικής ικανοποίησης για την ηθική βλάβη την οποία υπέστη από τον ως άνω τραυματισμό του, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρις εξοφλήσεως. Ζητεί τέλος, να καταδικασθεί η εναγομένη στη δικαστική του δαπάνη. Με το παραπάνω περιεχόμενο και αίτημα η αγωγή, η οποία είναι πλήρως ορισμένη και περιέχει όλα τα πραγματικά περιστατικά που απαιτούνται για τη νομική θεμελίωσή της, αρμοδίως εισάγεται για να συζητηθεί ενώπιον του δικαστηρίου αυτού κατά την προκείμενη ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών (άρθρο 14 παρ. 2, 16 αρ. 2, 22, 25 παρ. 2 και 621 επ. του ΚΠολΔ) και είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 299, 914, 932, 346 ΑΚ, 907, 908 παρ. 1 και 176 ΚΠολΔ, 8 παρ. 5 Ν. 1846/1951 και στις διατάξεις των νόμων περί λήψεως μέτρων ασφαλείας κλπ. που εκτίθενται στη συνέχεια της παρούσας. Δικαστικό ένσημο δεν οφείλεται για το αντικείμενο της αγωγής (άρθρα 15 παρ. 2 Ν. 551/1915, όπως κωδικοποιήθηκε με το Β.Δ. της 24.7/25.8.1920, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αρ. 8 του ΕισΝΚΠολΑ-βλ. και ΕΑ 11116/1996 ΕΕργΔ 56.1126). Πρέπει επομένως να ερευνηθεί και από ουσιαστική άποψη.

Από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων, που εξετάστηκαν στο ακροατήριο, την ……/1-8-2020 ένορκη βεβαίωση ενώπιον της συμβολαιογράφου Αθηνών Αρετής Μωραΐτου, η οποία λήφθηκε νομότυπα κατ’ άρθρο 339 ΚΠολΔ, μετά από προηγούμενη νόμιμη κλήτευση του ενάγοντος (βλ. τη συνοδευτική ……../28-9-2020 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών Βασιλείου Παπαγιαννούλα), από τα έγγραφα, τα οποία οι διάδικοι νομίμως προσκομίζουν και επικαλούνται και από τις επιμέρους ομολογίες τους αποδεικνύονται τα εξής πραγματικά περιστατικά: Ο ενάγων από το έτος 2015 εργαζόταν ως τεχνικός υπάλληλος, με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, στην εταιρεία της εναγομένης. Την 8-2-2016 και ενώ εργαζόταν, χρησιμοποιώντας μια συρόμενη σκάλα με ρόδες, ένας συνάδελφός του, ο ……….., σήκωσε το φρένο και τράβηξε την σκάλα, με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του και να πέσει από ύψος 3 περίπου μέτρων, υποστάς κάταγμα οσφυϊκών σπονδύλων. Διεκομίσθη στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο «Αττικόν» και στη συνέχεια στην ιδιωτική κλινική «……………», και υποβλήθηκε σε βαριά χειρουργική επέμβαση στη σπονδυλική στήλη, εξακολουθεί να υποφέρει από συνεχείς πόνους αλλά και από δυσκαμψία στη σπονδυλική στήλη. Στις 30-6-2018 αναγκάστηκε να αποχωρήσει οικειοθελώς από την εργασία του και παραμένει άνεργος. Το εργατικό αυτό ατύχημα οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα (αμέλεια) της εναγομένης, η οποία δεν τήρησε τα προβλεπόμενα από το Π.Δ. 396/1994 Παράρτημα II, παράγραφος 9.1 μέτρα ασφαλείας και δεν φρόνησε για χρησιμοποίηση ζώνης ως μέτρο ασφαλείας εξαρτημένης από σταθερό σημείο. Από τα προαναφερθέντα, όμως, αποδεικτικά μέσα δεν αποδείχθηκε δόλος του συναδέλφου του, …………., έστω και ενδεχόμενος, που να διακόπτει τον αιτιώδη σύνδεσμο μεταξύ της αμέλειας της εναγόμενης ως προς την μη τήρηση των άνω μέτρων ασφαλείας και του σοβαρού τραυματισμού του ενάγοντος. Μέχρι του χρόνου του ατυχήματος, οι διάδικοι διατηρούσαν ουδέτερες σχέσεις, ενώ, ο ενάγων δεν κατέθεσε ποτέ μήνυση για εκ προθέσεως πρόκληση του τραυματισμού του από τον συνάδελφο του. Κατά συνέπεια, με δεδομένα, αφενός την έλλειψη δόλου του συναδέλφου του στο ένδικο εργατικό ατύχημα και αφετέρου το γεγονός ότι η εναγομένη, αν και ήταν υποχρεωμένη, δεν έλαβε τα ως άνω μέτρα ασφαλείας ή κάποια άλλα που θα απέτρεπαν τον κίνδυνο πτώσης, ότι ο ενάγων εργαζόταν πάνω σε σκάλα η οποία δεν ήταν σταθερή, αλλά μετακινούμενη, ότι η ράγα κύλισης αναρτάται από το ταβάνι και εμφυτεύονται σ’ αυτή αγκύρια πακτώσεως, ότι η κλίμακα φέρει σύστημα ακινητοποίησης (φρένο), πιο συγκεκριμένα η σκάλα βρίσκεται ακινητοποιημένη και απελευθερώνεται από συρματόσχοινο (φρένο) που βρίσκεται κατά μήκος της σκάλας, ότι έτσι υπάρχει η δυνατότητα να απελευθερωθεί τόσο από τη βάση της, όσο και από το ψηλότερο σημείο της, ότι ο χρόνος που χρειάζεται ολόκληρη η παλάμη να κλείσει, ώστε να ασκηθεί πίεση στο συρματόσκοινο, να απελευθερωθεί η διάταξη ακινητοποίησης και να μετακινηθεί η κλίμακα στο επιθυμητό σημείο είναι ελάχιστος, ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μετακινηθεί ξαφνικά ή εκ λάθους η κλίμακα, παρά μόνον με την άσκηση πίεσης επί του συρματόσχοινου (φρένου), με την παρέμβαση, δηλαδή, ανθρώπινου παράγοντα, ότι αν αρκούσε η οπτική επαφή των εργαζομένων που βρίσκονται στο έδαφος με την κορυφή της σκάλας (η σκάλα έχει ύψος 3,80 μέτρα) και δεν απαιτούνταν πρόσθετα μέτρα ασφαλείας, τότε δεν θα είχε λάβει χώρα το ένδικο εργατικό ατύχημα, ότι ο κ. ……… μετακινήθηκε από το σημείο που βρισκόταν, πριν να κατευθυνθεί προς τη σκάλα και επειδή από αμέλεια δεν αντιλήφθηκε την ύπαρξη του ενάγοντος, εκλαμβάνοντας ότι δεν υπήρχε κανείς πάνω σ’ αυτή, πάτησε το φρένο με αποτέλεσμα, να μετακινηθεί η σκάλα, να χάσει την ισορροπία του ο ενάγων και να καταπέσει από ύψος τριών περίπου μέτρων στο δάπεδο του κτιρίου, ότι η κατάσταση κινδύνου που είχε δημιουργηθεί από την ύπαρξη του ανωτέρω μηχανισμού προκλήθηκε από παράλειψη της ιδίας (εναγόμενης), δηλαδή από τη μη ύπαρξη μηχανισμού πλήρους ακινητοποίησης της σκάλας, όταν αυτή χρησιμοποιείται με συνέπεια την δυνατότητα απενεργοποίησης του φρένου από κάτω ακόμα και όταν δεν έχει γίνει αντιληπτό από κάποιον που βρίσκεται στο έδαφος, όπως ο κ. ……….., ότι κάποιος βρίσκεται επάνω προεχόντως δε από την μη ύπαρξη συστήματος πρόσδεσης για κάποιον που εργάζεται πάνω στη σκάλα που θα απέτρεπε τον κίνδυνο πτώσης, και ότι η εναγόμενη δεν έδειξε κατά την ανάπτυξη της παραπάνω δραστηριότητά της, τη συμπεριφορά που θα έδειχνε ο μέσος συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος του ίδιου τομέα επαγγελματικής δραστηριότητας, αν βρισκόταν υπό τις συνθήκες που βρέθηκε αυτή κατά χρόνο του ατυχήματος, με αποτέλεσμα το ένδικο ατύχημα, καλύπτουν πλήρως το πραγματικού των ως άνω κανόνων δικαίου. Ο ισχυρισμός της εναγομένης ότι ο κ. ………. είχε άμεση οπτική επαφή, προτού τραβήξει το φρένο και τη χρησιμοποιήσει συναρτάται με το πού βρισκόταν, σε τι απόσταση από την σκάλα, σε ποιο ύψος της σκάλας ήταν ανεβασμένος ο ενάγων κλπ. ώστε να προκύπτει εάν όντως είχε ή δεν είχε οπτική επαφή και με τον βαθμό της προσοχής αυτού που προαναφέρθηκε και όχι με την υποχρέωση αυτής, να λάβει τα αναγκαία μέτρα που θα απέτρεπαν το ένδικο ατύχημα, υπό την έννοια ότι εάν υπήρχε ζώνη ασφαλείας, λόγω του κινδύνου πτώσης που διέτρεχε δεν θα έπεφτε. Η αμέλεια των νομίμων εκπροσώπων της εναγόμενης θεμελιώνεται στη μη τήρηση των διατάξεων του Π.Δ. 396/1994 Παράρτημα II, παράγραφος 9.1 που αναφέρεται στη χρησιμοποίηση ζώνης ως μέσο ατομικής προστασίας, εξαρτημένη από σταθερό σημείο για τον εργαζόμενο που βρίσκεται πάνω σε σκάλα, προς αποτροπή της πτώσης από την σκάλα και μόνη αυτή στηρίζει επαρκώς το αποδεικτικό πόρισμα, σχετικά με την αμελή συμπεριφορά των νομίμων εκπροσώπων της εναγόμενης. Περαιτέρω οι ισχυρισμοί της εναγομένης, ότι ακόμα και εάν υπήρχε ζώνη ασφαλείας ναι μεν το σώμα του ενάγοντος θα συνεκρατείτο, θα προσέκρουσε, ωστόσο, επί της σκάλας, ότι με σκαρίφημα που προσκομίζει αποδεικνύεται με βάση τις ενδεδειγμένες θέσεις ότι υπήρχε ξεκάθαρα οπτική επαφή του κ. ………. με την κορυφή της σκάλας, όπου βρισκόταν ανεβασμένος ο ενάγων και ότι η γραπτή εκτίμηση επαγγελματικού κινδύνου που έχει εκπονήσει η εναγόμενη αναφέρει ότι οι σκάλες είναι οι ενδεδειγμένες και απολύτως ασφαλείς, σταθερές και λειτουργικές και συνεπώς δεν εγκυμονούν κανένα κίνδυνο, καθώς και το γεγονός ότι υπήρχε μια φήμη που ειπώθηκε και στον τεχνικό ασφαλείας κ. ……………, ότι ο κ. ………. μετακίνησε την σκάλα, χάριν αστείου, συνιστούν πραγματικά επιχειρήματα και αντικρούονται από τα παραπάνω ως αποδειχθέντα. Περαιτέρω απεδείχθη ότι ο ενάγων, μετά τον τραυματισμό του αυτό, παρέμεινε ανίκανος για εργασία για είκοσι εννέα μήνες, ενώ στη συνέχεια, επί εννέα ακόμα μήνες, μετακινούνταν με αναπηρικό αμαξίδιο και αργότερα με πατερίτσες. Τελικώς αποχώρησε από την εργασία του, ενταχθείς σε πρόγραμμα εθελούσιας εξόδου, λαμβάνοντας το ποσό των 120.000 ευρώ. Εν όψει, λοιπόν των ανωτέρω περιστατικών, και ακόμη λαμβανομένων υπ’ όψη, της ηλικίας του ενάγοντος (63 ετών), της υποχρεώσεώς του να διατρέφει τη σύζυγό του, της βαρύτητος της σωματικής του βλάβης, των αλγηδόνων του (σωματικών και ηθικών) από τον τραυματισμό του, της έλλειψης υπαιτιότητας αυτού, της κοινωνικής και οικονομικής καταστάσεως των διαδίκων, και βάσει των δεδομένων της κοινής πείρας (βλ. ΑΠ1724/95 ΔΕΝ 52.233), ο ενάγων υπέστη από το ανωτέρω εργατικό ατύχημα ηθική βλάβη, και πρέπει να του επιδικασθεί, ως εύλογο χρηματικό ποσό για χρηματική ικανοποίηση, εκείνο των 60.000 ευρώ. Τέλος, από κανένα αποδεικτικός στοιχείο δεν προέκυψε ότι υπάρχουν λόγου που να δικαιολογούν την προσωρινή εκτέλεση της απόφασης, όπως κακή πίστη, αφερεγγυότητα ή άλλα συναφή περιστατικά, ενόψει μάλιστα του γεγονός ότι η επίδικη αποζημιωτική ευθύνη της εναγομένης απέναντι στον ενάγοντα πηγάζει, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, από την εργασιακή σχέση και όχι από αδικοπραξία (βλ. αντί άλλων ΠολΠρΚατερ 63/2003, Αρμ 2004.100). Με βάση τα παραπάνω η αγωγή πρέπει να γίνει εν μέρει δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη, να απορριφθεί το αίτημα περί προσωρινής εκτελεστότητας της απόφασης και να υποχρεωθεί η εναγομένη να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 60.000 ευρώ. Τέλος, τα δικαστικά έξοδα πρέπει να συμψηφισθούν στο σύνολό τους μεταξύ των διαδίκων, λόγω της εν μέρει νίκης και ήττας αυτών (άρθ. 178 παρ. 1,192 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δικάζει κατ’ αντιμωλία των διαδίκων.

Δέχεται εν μέρει την αγωγή.

Υποχρεώνει την εναγομένη να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των εξήντα χιλιάδων (60.000) ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.

Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα μεταξύ των διαδίκων.

Κρίθηκε αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26/10/2020.